Αμάραντος

Όταν μένεις στην πόλη, οι αποδράσεις πού και πού είναι απαραίτητες. Ευτυχώς η Ελλάδα είναι γεμάτη απίθανα μέρη, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά. Σε ένα από τα τελευταία είχα την τύχη να βρεθώ το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας. Στις αρχές των Αγράφων, στα νότια του νομού Καρδίτσας, καμιά 30αριά χλμ από την πολυδιαφημισμένη λίμνη Πλαστήρα, υπάρχει ένα χωριό που δεν υπάρχει περίπτωση να το έχεις ακούσει σε διαφήμιση ή να το έχεις βρει σε ταξιδιωτικό οδηγό. Το όνομά του, Αμάραντος. Χωμένο σε μια πλαγιά, σαν οχυρό, μέσα στα δέντρα και στα κρύα νερά, δεν έχει καμιά ηρωική ιστορία να πει, δεν έχει βγάλει μεγάλους άντρες (ακόμα τουλάχιστον), έχει όμως μια φιλοξενία που δεν τη βρίσκεις εύκολα. Το μόνο μέρος για διαμονή είναι ο δημοτικός ξενώνας. Και μόνο που ακούς «δημοτικός» κάτι σε πιάνει, αλλά μόλις μπεις μέσα, κάθε προκατάληψη καταρρίπτεται. Σαν να μπαίνεις στο σπίτι σου ή μάλλον, στο σπίτι του ξαδέρφου σου στο χωριό. Έτσι ακριβώς είναι και η συμπεριφορά. Φιλική, σχεδόν συγγενική. Ο Αντώνης και ο Θωμάς δε ζορίζονται για να φανούν φιλόξενοι. Έκαναν μια επιλογή, κάνουν κάτι που τους αρέσει και αυτό φαίνεται παντού: στα καθαρά δωμάτια, στο εξαιρετικό φαγητό, στο τσίπουρο που θα σε κεράσουν, ακόμα και στη μουσική (η πιο κατάλληλη κάθε ώρα – επιλογή του Αντώνη). Οι τιμές δεν είναι λογικές. Είναι παράλογες, αλλά προς τα κάτω, οπότε δε μας πειράζει καθόλου να τις κρατήσουν έτσι. Το καλύτερο όμως το κρατούν για το τέλος. Ένα γλαστράκι με Αμάραντο, μαζί με τις ευχές τους να σε συνοδεύουν. Σύντομα το site τους θα είναι στον «αέρα» και οπωσδήποτε τους αξίζει ένα link εδώ: www.amarandos.com. Θα τα ξαναπούμε σύντομα…