Η επανάσταση του 1821 έχει πολλά διδάγματα. Δεν εννοώ αυτά που μας μαθαίνουν στο σχολείο, ότι όλοι οι Έλληνες ενωμένοι σαν μια γροθιά, κάτω από τη σκέπη και την ευλογία της εκκλησίας, επαναστάτησαν και έδιωξαν τους Τούρκους. Ούτε ότι η αγάπη για το έθνος και την πατρίδα έκανε κάποιους χαρισματικούς ανθρώπους, όπως ο Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος κ.α. να τα δώσουν όλα για την ελευθερία και να γίνουν ήρωες ή να πεθάνουν και να γίνουν ακόμα πιο ήρωες. Όλα τα παραπάνω ισχύουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό και όσο αυξάνεται η χρονική απόσταση, τόσο τα ψεγάδια της προδοσίας, της καιροσκοπίας, του εμφύλιου σπαραγμού και των μικρών ή μεγάλων συμφερόντων θα σβήνουν και θα μένουν τα μεγάλα ιδεώδη. Έτσι πρέπει κιόλας, γιατί τα μεγάλα ιδεώδη του παρελθόντος εμπνέουν τις μεγάλες πράξεις του μέλλοντος.

Αυτό που για μένα αποτελεί μεγάλο δίδαγμα και αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον, είναι ότι και τότε υπήρχαν πολιτικοί και πολιτικάντηδες. Και τότε υπήρχαν κλέφτες, καταχραστές και λαμόγια. Και τότε χάθηκαν (φαγώθηκαν) πολλά λεφτά, είτε δάνεια, είτε ενισχύσεις (βλ. επιδοτήσεις) από το εξωτερικό. Και κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μετά. Και παρολαυτά επιβιώσαμε ως λαός, ως έθνος και ως κράτος. Η επανάσταση πέτυχε, το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε και μέσα από πολλές περιπέτειες βρίσκεται σήμερα εδώ.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ελπίδα. Ακόμα και με πολιτικούς, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ίσως μάλιστα οι σημερινοί να είναι και λίγο καλύτεροι. ίσως επειδή εμείς είμαστε πιο υποψιασμένοι και τους ελέγχουμε λίγο καλύτερα.

Ο Κολοκτρώνης βέβαια και πάλι θα έλεγε το γνωστό «όπου κι αν κοιτάξω, η Ελλάδα με πληγώνει» και θα είχε απόλυτο δίκιο. Μην ξεχνιόμαστε! Δε σημαίνει ότι πάψαμε να έχουμε πολιτικούς..

Bookmark and Share