Τι χάσαμε που έκλεισε το troktiko;

ΟΚ, το troktiko έκλεισε. Τι χάσαμε δηλαδή;

Όπως έγραψα και στο προηγούμενο post, άρχισαν οι υπερβολές και η ανοησίες.

Βλέπω τις τελευταίες αναρτήσεις και πραγματικά εντυπωσιάζομαι. Η μισή σελίδα είναι μηνύματα (και καλά) αναγνωστών για το θάνατο του Σωκράτη Γκιόλια. Μέχρι εδώ καλά. Ένας άνθρωπος πέθανε και τα συλλυπητήρια είναι το ελάχιστο των καλών τρόπων. Αλλά από πού κι ως πού ήρωας; Από πού κι ως πού αντιπροσωπεύει κάτι για τους Έλληνες; Από πού κι ως πού το troktiko ήταν “ένα ελεύθερο μέσο” όπου ο λαός είχε φωνή;

Γράφει κάποιος: “Αν τον είχαν αφήσει να ζήσει λίγο ακόμα ίσως και να γινόνταν ήρωας!Ήταν μικρός ο Σωκράτης και μάλλον τα έβαλε με τέρατα!” Να γινόνταν! (η ορθογραφία και το συντακτικό είναι χαρακτηριστική έλλειψη όσων έγραφαν στο troktiko). Ο Σωκράτης τα έβαλε με τα τέρατα; Ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Κοντομηνά, το πνευματικό τέκνο του Εφραίμ, που δούλευε 17 χρόνια για τον Τριανταφυλλόπουλο; Και ποια είναι  τα τέρατα; Λυπάμαι, αλλά δεν είναι ακριβώς η γνώμη που έχω για τους ήρωες..

Άλλο: “Όσους και να σκοτωσεται ποτέ δεν θα μας φημωσεται”. Η ορθογραφία χαρακτηριστική.

Και το αποκορύφωμα από τους ίδιους τους troktikous: “ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ ΣΩΚΡΑΤΗ Η ΙΔΕΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!” !!! Ο Σωκράτης έγινε ιδέα. Έγινε σύμβολο. Σημείο αναφοράς του νεοελληνικού πολιτισμού.

Νομίζω ότι η άποψη της Ρίκας Βαγιάνη με καλύπτει: “Ποιος μ…ς τον έκανε ήρωα;”

Για να  το πάρουμε από την αρχή…

Τι ήταν το troktiko; Ένα ενημερωτικό blog ευρύτατης απήχησης, όπου σχεδόν όποιος ήθελε έγραφε σχεδόν ότι ήθελε. Αυτό σύμφωνα με κάποιους σημαίνει πολυφωνία. Και η πολυφωνία είναι υπέροχο πράγμα, αν αυτός που μιλάει έχει συγκροτημένη σκέψη, επιχειρήματα και κυρίως κάτι να πει. Αλλιώς η πολυφωνία δεν είναι τίποτα άλλο από φασαρία. Και από αυτή το troktiko έκανε πολλή.

Εξαιρετικά πολλή φασαρία δε, έκανε εναντίον συγκεκριμένων προσώπων. Συνήθως με προσωπικά υπονοούμενα και λίγο κουτσομπολιό αναμεμιγμένο με λάσπη. Ποια ήταν τα συγκεκριμένα πρόσωπα; Σχεδόν όποιος δε συμφωνούσε με το troktiko. Έλεγε ο Παπαδημητρίου και ο Πορτοσάλτε στο ΣΚΑΙ ότι οι ανώνυμοι λίβελλοι του troktiko δεν είναι δημοσιογραφία; Δώστου ειρωνεία και χλευασμός το troktiko στους υπηρέτες του Αλαφούζου. Από την άλλη έβγαινε κάποιος ανώνυμα και έλεγε ότι ο Βγενόπουλος υποχρέωσε τους εργαζομένους να μείνουν μέσα στην τράπεζα; Δολοφόνος ο Βγενόπουλος. Έλεγε το σωματείο εργαζομένων ότι δεν ισχύει αυτό; Πουλημένο το σωματείο. Χωρίς πολλή σκέψη.

Ένας απίστευτος βόρβορος λαϊκισμού και παραλογισμού. Ένας αχταρμάς εναντίον πολιτικών, δημοσιογράφων, αστυνομικών, γιατρών, δικηγόρων, δημοσίων υπαλλήλων, εταιρειών, όλοι εναντίον όλων. Και πολλή γκρίνια. Όλοι είχαν κάτι να καταγγείλουν για όλους. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό το πράγμα είχε τόση επιρροή, που τα τμήματα marketing κάποιων εταιρειών το παρακολουθούσαν και έτρεμαν ένα αρνητικό σχόλιο. Την ίδια μέρα έρχονταν οι απαντήσεις σε καταγγελίες!

Πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό έχει και τα καλά του. Πολλές καταγγελίες ήταν αληθινές και πολλές φορές πολίτες βρήκαν ένα βήμα να πουν τη γνώμη τους. Αλλά ποιος φιλτράριζε αυτές τις δημοσιεύσεις; Ποιος εξασφάλιζε εγκυρότητα και αξιοπιστία; Από ότι φαίνεται, αυτό δεν ήταν το ζητούμενο.

Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, είναι ότι όλα τα παραπάνω είναι δύναμη. Τεράστια δύναμη, στα χέρια ανώνυμων. Θα δεχτώ ότι οι προθέσεις ήταν αγαθές. Πανάγαθες. Αρκεί να δεχτείτε ότι και οι πειρασμοί ήταν τεράστιοι. Γιατί να μην μπεις στον πειρασμό να καταγγείλεις τον ανταγωνιστή σου (ή τον αντίπαλο, τον εχθρό), μόνο και μόνο για να πέσει λάσπη; Γιατί να μην προαναγγείλεις “αποκαλύψεις”, στοχεύοντας σε ωμούς εκβιασμούς; Δεν λέω ότι το έκαναν. Αλλά μη μου πει κανείς ότι πήραν και μέτρα να το αποφύγουν.

Τι κερδίσαμε λοιπόν από το troktiko όσο ζούσε; Τίποτα που να βελτίωσε την ποιότητα της ενημέρωσης ή τη σκέψη μας.

Όσοι ήταν εναντίον των blogs και των bloggers βρήκαν τα επιχειρήματα που έψαχναν. Αυτοί κέρδισαν.

Όσοι έχουν μεγάλα ενημερωτικά blogs κέρδισαν ένα κοινό που εθίστηκε σε αυτό το είδος ενημέρωσης (λέμε τώρα…).

Άλλο κέρδος δεν μπορώ να δω.

Τι χάσαμε; Σίγουρα όχι ένα μέσο αντικειμενικής και πλουραλιστικής ενημέρωσης. Προσωπικά, δεν θα μου λείψει.

Τα παραπάνω ήθελα να τα γράψω καιρό. Πριν κλείσει το troktiko. Πριν δολοφονηθεί ο Σ. Γκιόλιας. Με άλλο ύφος ίσως. Αυτό που γλίτωσα πιθανόν είναι ένα λούσιμο σαν αυτό που έφαγε η Ρίκα Βαγιάνη (της οποίας το κείμενο τελικά δεν ήταν  καθόλου εναντίον του Γκιόλια, αλλά ποιος να το καταλάβει….)

Και ένα τελευταίο, κορυφαίο: “Ο Σωκράτης μπορεί να πέθανε αλλά άνοιξε πλέον ο ασκός του εώλου !”. Ορθογραφία και ελληνικά του …εώλου…

Καληνύχτα troktiko…