Τα Χρηστά Ήθη του Σεραφείμ

Έχει αρχίσει να γίνεται διασκεδαστικό να παρακολουθείς τις ενέργειες και τις δηλώσεις των ιεραρχών. Σε αντίθεση με τους πολιτικούς, που η ανικανότητα και η ανοησία τους πλέον έχουν γίνει τόσο εκνευριστικές και επιζήμιες που δεν μπορείς να γελάσεις, οι πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας έχουν την πλάκα τους και μπορούν να αποτελέσουν ωραίο υλικό για ένα αρθράκι.

Διαβάζω λοιπόν στην ηλεκτρονική έκδοση του “Βήματος”:

“Στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) προσέφυγαν ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο εξωραϊστικός Φυσιολατρικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Η Αθήνα», ένας καθηγητής πανεπιστημίου, δύο πλωτάρχες του Πολεμικού Ναυτικού και πέντε κάτοικοι του Βοτανικού, ζητώντας να ακυρωθεί η υπουργική απόφαση (7.11.2011) για την κατασκευή του ισλαμικού τεμένους στον Ελαιώνα Αττικής.”

Γιατί;

“Με την προσφυγή τους υποστηρίζουν ότι η κυβερνητική απόφαση να κατασκευαστεί με δαπάνες του Δημοσίου, ισλαμικό τέμενος στον Ελαιώνα Αττικής, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα δοκιμάζεται οικονομικά, παραβιάζει πλέγμα συνταγματικών διατάξεων. Υπενθυμίζεται ότι για την στέγαση του πρώτου ισλαμικού τεμένους θα ανασκευαστεί το κεντρικό συνεργείο αυτοκινήτων του Ναυτικού στον Ελαιώνα και η δαπάνη του θα ανέλθει στα 846.000 ευρώ.”

Αν καταλαβαίνω καλά δηλαδή, ένας ιεράρχης μιας εκκλησίας που στους κόλπους της εξέθρεψε το Γιοσάκη, το Βαβύλη και τον Εφραίμ, που οι ιερείς της πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο και ταυτόχρονα από τους πιστούς και μάλιστα με μαύρο χρήμα, ενός οργανισμού με τεράστια κινητή και ακίνητη περιουσία, που αρνείται να φορολογηθεί όπως όλοι, ενώ συμπεριφέρεται ως κράτος εν κράτει, κόπτεται για το σύνταγμα και για 846.000 €. Αν και δεν αναφέρει ποιες διατάξεις παραβιάζονται, είναι σίγουρο πως δεν έχει κατά νου εκείνο το άρθρο που αναφέρεται στην ανεξιθρησκεία και στο δικαίωμα καθενός να λατρεύει όποιον Θεό θέλει.

Ποιο είναι το σκεπτικό της προσφυγής; Ας δούμε κάποια σημεία της:

«Η ίδρυση ενός τεμένους μέσα στο κέντρο της πόλης των Αθηνών όχι μόνο θα πλήξει τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας αλλά θα αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μίας σειράς γεγονότων που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην αποδόμηση της συνοχής του ελληνικού έθνους, ως λαού χριστιανών ορθοδόξων»

Σύμφωνα λοιπόν με τον Σεραφείμ, ένα τέμενος αποτελεί πηγή εγκληματικότητας. Γιατί; Το σκεπτικό είναι απλό. Οι μουσουλμάνοι είναι οι άλλοι. Οι άλλοι είναι πάντα κακοί. Αφού είναι κακοί, είναι και εγκληματίες. Άρα εκεί που θα μαζεύονται οι κακοί, θα υπάρχει και εγκληματικότητα. Βέβαια, η κοινή εγκληματικότητα που απασχολεί τη δημόσια τάξη δε φαίνεται να έχει κάποια σχέση με τους ναούς. Στην Θράκη υπάρχουν τζαμιά, δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη εγκληματικότητα λόγω αυτών. Πώς λοιπόν συσχετίζονται αυτά τα δύο; Αυτά για τη δημόσια τάξη.

Πάμε στα χρηστά ήθη. Πώς μπορεί ένα τζαμί να πλήξει τα χρηστά ήδη στον Ελαιώνα; Ποια χρηστά ήθη είναι αυτά που μας ανησυχούν; Θα παντρεύονται οι άντρες πολλές γυναίκες; Δεν είναι θέμα τζαμιού. Το απαγορεύει ο νόμος. Θα μεθάνε οι μουσουλμάνοι και θα τριγυρνάνε στις γειτονιές πιωμένοι; Μπα, αυτό απαγορεύεται από τη θρησκεία τους. Θα γεμίσει η περιοχή προκλητικές μουσουλμάνες; Για φαντάσου, να δούμε κάτι τέτοιο! Ποια είναι λοιπόν τα χρηστά ήθη που κινδυνεύουν; Ως συνήθως, ο κύριος Σεραφείμ κάνει αυτό που η εκκλησία του ξέρει να κάνει καλά. Πουλάει φόβο για το άγνωστο, ξενοφοβία και ρατσισμό.

Και κορυφώνει: “θα αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μίας σειράς γεγονότων που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην αποδόμηση της συνοχής του ελληνικού έθνους, ως λαού χριστιανών ορθοδόξων”

Είναι γνωστή η άριστη σχέση της θρησκείας με τα μαθηματικά και την επιστήμη, εδώ και αιώνες, αλλά αυτή η μαθηματική ακρίβεια από πού προκύπτει; Επί 400 χρόνια ο ελλαδικός χώρος ήταν γεμάτος μουσουλμανικά τεμένη, αλλά αυτό δε φάνηκε να καταστρέφει τη συνοχή του χριστεπώνυμου πλήθους. Αν μάλιστα εξετάσουμε και τα εκπληκτικά προνόμια που έχαιρε η ορθόδοξη εκκλησία και οι ιεράρχες της επί τουρκοκρατίας, θα λέγαμε ότι μάλλον δεν παίζει και μεγάλο ρόλο η ύπαρξη ενός μουσουλμανικού τεμένους.

Υπάρχει ένα θέμα βέβαια όταν μπαίνει ο όρος “ελληνικό έθνος”. Κι αυτό γιατί το ελληνικό έθνος δεν ήταν πάντα χριστιανικό. Έγινε χριστιανικό με τη βία, με την καταστροφή ενός τεράστιου πολιτισμού και με τη συνεχή διαστρέβλωση της λογικής και της πραγματικότητας. Αν λοιπόν μιλάμε για τέτοιου είδους αποδόμηση, τότε ίσως να είναι και ευπρόσδεκτη.

«Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού, αρκεί να αναλογιστεί κανείς το πλήγμα που θα δέχεται καθημερινά το χριστιανικό συναίσθημα των περιοίκων αλλά και των διερχομένων Ελλήνων, όταν 5 φορές την ημέρα, ευρισκόμενοι στην περιοχή του Βοτανικού θα είναι υποχρεωμένοι να ακούν το ‘κάλεσμα’ του ιμάμη προς τους μουσουλμάνους για προσευχή. Διότι τότε ευλόγως θα αναρωτηθούν εάν διαβιούν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη μουσουλμανική πόλη και εάν είναι εν τέλει ξένοι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα»

Εδώ ο Σεραφείμ δίνει ρέστα. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος είναι χριστιανός και μένει κοντά σε τζαμί ή περνάει από κει κοντά, το θρησκευτικό του αίσθημα θα δέχεται πλήγμα επειδή θα ακούει τον ιμάμη; Τι είδους πλήγμα; Θα γίνεται λιγότερο χριστιανός ακούγοντας τον ιμάμη; Τόσο εύκολα μειώνεται η χριστιανική πίστη λοιπόν; Θα δέχεται μήπως πλήγμα επειδή το κάλεσμα το κάνουν οι ‘”άλλοι”; Μα είναι δυνατόν η θρησκεία της αγάπης και της ελευθερίας να έχει τέτοιο τρόπο σκέψης; Και η τελευταία πρόταση τι ακριβώς σημαίνει; Αν κάποιος στην πατρίδα σου δεν πιστεύει στη δική σου θρησκεία, αυτό σε κάνει να νιώθεις ξένος; Δεν υπάρχουν Έλληνες Μουσουλμάνοι, Καθολικοί ή άθεοι; Αυτοί δεν ενοχλούνται από τις καμπάνες; Και μιας και το θέμα έρχεται εκεί, υπάρχει καμιά καταδίκη ιμάμη για ηχορρύπανση; Γιατί καταδίκη εκκλησίας υπάρχει!

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος της προσφυγής του Σεραφείμ; (προφανώς και οι υπόλοιποι που την συνυπογράφουν δε μετράνε). Αυτός που είναι πάντα: τα λεφτά και η εξουσία.

Φυσικά, την τακτική του Σεραφείμ ακολουθούν και άλλες εταιρείες που δέχονται πίεση από τον ανταγωνισμό. Η Apple κυνηγάει τη Samsung, η Microsoft τη Google κ.ο.κ. Απλώς οι συγκεκριμένες εταιρείες είναι ξεκάθαρο ότι το κάνουν για τα λεφτά και για τα κέρδη που μπορεί να τους στερήσει ο ανταγωνισμός. Στην περίπτωση της εκκλησίας, παρόλο που ο στόχος είναι ίδιος και απαράλλαχτος, οι προθέσεις κρύβονται πίσω από φαιδρές δικαιολογίες. Δουλειά του κράτους όμως είναι να παρέχει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού και όχι να πριμοδοτεί τη μία ή την άλλη εταιρεία.