Δύο πράγματα δεν έχουν όριο: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Και για το πρώτο δεν είμαστε σίγουροι…
parablogos
(1 comments, 43 posts)
This user hasn't shared any profile information
Posts by parablogos
Ποιος ψηφίζει Χ. Α.;
023/04/2012
by parablogos
in ΠΟΛΙΤΙΚΑ
Μέσα σε μια εβδομάδα, δυο φορές μου συνέβη να μιλήσω με ανθρώπους που σκοπεύουν να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Ανθρώπους που γνωρίζω, που δε θεωρώ χαζούς, αμόρφωτους ή εγκληματικά στοιχεία. Κι όμως…
Οι δύο περιπτώσεις ήταν αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους.
Στην πρώτη, ήταν δύο κάτοικοι της Κυψέλης. Άνθρωποι που ζουν ουσιαστικά σε γκέτο, που είδαν την περιοχή τους να υποβαθμίζεται, την περιουσία τους να χάνει την αξία της, τους γνωστούς και τους γείτονες να φεύγουν ή να κλείνουν τα μαγαζιά τους. Με όλα αυτά, η δράση της Χ.Α. στην περιοχή, αποτελεσματική σε ότι αφορά στην εξαφάνιση των μεταναστών και τη μείωση της χαμηλής εγκληματικότητας, την έκανε να φαντάζει στα μάτια τους ως μεσσίας. Ως η λύση στο πρόβλημα.
Στη δεύτερη περίπτωση επρόκειτο για έναν άνθρωπο που ζει σε καλή περιοχή, έχει μια επιχείρηση μακριά από περιοχές με μετανάστες, ο οποίος όμως ήταν αγανακτισμένος με την κατάσταση που επικρατεί: τα μνημόνια, την υπερφορολόγηση, τους λαθρομετανάστες, την ανίκανη κυβέρνηση, τους κλέφτες πολιτικούς, τα πάντα. (συνέχεια…)
Κακοποιήθηκε ο Κίμωνας;
010/01/2012
by parablogos
in ΠΟΛΙΤΙΚΑ
Όταν η ανοησία δεν έχει όριο, μένει η πλάκα. Διαβάζω:
Κακοποιήθηκα σαν να ήμουν εγκληματίας – NEWS247. Τάδε έφη Κίμων Κουλούρης.
Από το άρθρο κρατάω δυο τρία άκρως εντυπωσιακά σημεία:
1. Τόνισε ότι πέρασε με κόκκινο, ένα όμως όχι τέσσερα όπως τον κατηγορούν, και πως όντως το δίπλωμά του είχε λήξει.
Δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί υπέπεσε σε τόσες παρανομίες, η μία εκ των οποίων (παραβίαση κόκκινου) ισοδυναμεί με απόπειρα δολοφονίας. Μάλιστα φαίνεται ότι αφού όπως λέει παραβίασε μόνο ένα και όχι τέσσερα, ε… δεν έγινε και τίποτα. Προφανώς ο όρος «αναλαμβάνω τις ευθύνες μου» στη σύγχρονη πασοκική γλώσσα σημαίνει «το παραδέχομαι, άρα ας το ξεχάσουμε κι ας ασχοληθούμε με το πού φταίνε οι άλλοι». (συνέχεια…)
Τα Χρηστά Ήθη του Σεραφείμ
003/01/2012
by parablogos
in ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Έχει αρχίσει να γίνεται διασκεδαστικό να παρακολουθείς τις ενέργειες και τις δηλώσεις των ιεραρχών. Σε αντίθεση με τους πολιτικούς, που η ανικανότητα και η ανοησία τους πλέον έχουν γίνει τόσο εκνευριστικές και επιζήμιες που δεν μπορείς να γελάσεις, οι πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας έχουν την πλάκα τους και μπορούν να αποτελέσουν ωραίο υλικό για ένα αρθράκι.
Διαβάζω λοιπόν στην ηλεκτρονική έκδοση του “Βήματος”: (συνέχεια…)
Το καλοκαίρι του Ευκλείδη
019/11/2011
by parablogos
in ΒΙΒΛΙΑ
Όταν διαβάζεις πολύ, πολλά και για πολύ καιρό, αποκτάς μια συνήθεια. Λίγο ως πολύ κατασταλάζεις στο στυλ και στο είδος γραφής που σου αρέσει, σε είδη, συγγραφείς, εκδότες, ρεύματα που ξέρεις ότι θα σου χαρίσουν κάποιες ευχάριστες ώρες. Αυτό έχει ένα καλό, το ίδιο καλό που έχει κάθε είδος συντηρητισμού: νιώθεις ασφαλής. Από την άλλη, έχει και ένα κακό, το ίδιο που επίσης έχει κάθε είδος συντηρητισμού: μπορεί να χάσεις μερικά διαμάντια.
Τι νόημα έχουν τα παραπάνω; Ας πούμε ότι το παραπάνω μάθημα το έλαβα διαβάζοντας “Το καλοκαίρι του Ευκλείδη” της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου.Φοβάμαι ότι μπορεί στο βιβλιοπωλείο να το προσπερνούσα εύκολα. Δεν είναι μεγάλο κι εγώ τρελαίνομαι για βιβλία που έχουν 600+ σελίδες. Ξέρετε, σαν αυτά τα αμερικάνικα που ο συγγραφέας πληρώνεται με τη λέξη και περιγράφει μια απλή σκηνή ως εξής: “Σηκώθηκε αργά, νωχελικά από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στο ντους. Άνοιξε πρώτα το ζεστό και μετά το κρύο, αφήνοντας το νερό να πέσει με δύναμη. Ύστερα έβαλε αφρόλουτρο στο σφουγγάρι και το πέρασε πάνω από το αγουροξυπνημένο δέρμα της, ενώ σκεφτόταν τις δουλειές της ημέρας”. Παρλαπίπες δηλαδή, που μπορεί να περιγράφουν μια δυναμική πράκτορα του FBI που είναι σε αποστολή. Έτσι φτάνεις τις 600 σελίδες και οι εκδότες κάνουν πάρτι. Όχι όμως κι οι αναγνώστες. (συνέχεια…)
«Μάθε να παρκάρεις…»
022/10/2011
Το πρωί πήγα στο super market για ψώνια, όπως κάθε Σάββατο. Έβαλα το αυτοκίνητό μου στη μοναδική θέση parking που υπήρχε. Εϊναι το μαύρο Astra στη φωτογραφία.
Όπως φαίνεται, είναι μέσα στις γραμμές και μάλιστα σχεδόν ισαπέχει από κάθε μία. (συνέχεια…)
Μια συνηθισμένη ιστορία…
021/08/2011
Το χωριό μου είναι ένα μικρό χωριό στα Τζουμέρκα, ορεινό και με λίγους κατοίκους. Αν και διαθέτει αρκετή φυσική ομορφιά, δε λες ότι είναι από τα μέρη που πρέπει να επισκεφτείς πριν πεθάνεις, εκτός φυσικά αν κατάγεσαι από εκεί.
Όπως σε όλα τα μικρά ορεινά χωριά της Ηπείρου, το θρησκευτικό στοιχείο είναι έντονο. Οι κάτοικοι, ηλικιωμένοι κυρίως, δεν παραλείπουν να επισκέπτονται τακτικά την εκκλησία, όπως όλοι σχεδόν οι ηλικιωμένοι που θέλουν να εξαντλήσουν τις πιθανότητες που έχουν για τη μετά θάνατον ζωή. Αλλά, μια στιγμή. «Εκκλησία» είπα; Λάθος. Το χωριό με τους 200 κατοίκους το χειμώνα, διαθέτει πάνω από 10 εκκλησίες! Τόσες έχω μετρήσει εγώ. Ένας θείος μου που ρώτησα, μου είπε ότι έχει 17, αλλά το θεώρησα υπερβολή. (συνέχεια…)