Δύο πράγματα δεν έχουν όριο: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Και για το πρώτο δεν είμαστε σίγουροι…
parablogos
(1 comments, 43 posts)
This user hasn't shared any profile information
Posts by parablogos
Έχουμε δημοκρατία ή όχι;
022/06/2011
Νομίζω ότι πλέον έχω ακούσει όλες τις παραλλαγές του “δεν έχουμε δημοκρατία”.
Οι “αγανακτισμένοι” στο Σύνταγμα διατείνονται ότι “η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73”, ένα πολύ σαφές υπονοούμενο ότι έχουμε ακόμα δικτατορία. Το πάνε και ένα βήμα παραπέρα, με την άμεση δημοκρατία και τις λαϊκές συνελεύσεις. Για το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που ακούγεται τόσο ελκυστικό, υπάρχει ένα εξαιρετικό άρθρο εδώ.
Στο facebook και στα blogs η φράση “η δημοκρατία τους” δείχνει την εκτίμηση που τρέφουν πολλοί πολίτες για το σημερινό πολίτευμα. Συνήθως έρχεται σαν αποτέλεσμα διαφωνίας με την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. Όταν δε μας αρέσουν οι αποφάσεις, τότε δεν έχουμε δημοκρατία. (συνέχεια…)
Ο Αμβρόσιος και η απογραφή.
014/05/2011
by parablogos
in ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Μόλις διάβασα ένα άρθρο του “σεβασμιότατου” μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβρόσιου, στο blog του, (ναι, ο σεβασμιότατος είναι blogger), με τίτλο:
Η ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΑΡΧΙΣΕ! O ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΤΑΙ!
Τι σχέση έχει ο ευτελισμός της ηθικής με την απογραφή; Γράφει ο Αγιατολάχ.. ε, εννοώ ο Μητροπολίτης:
1. Δεν υπάρχει ερώτηση για το θρήσκευμα! Γιατί; Σύμφωνα με τον ίδιο, γιατί “οι ξένες δυνάμεις, που μας κυβερνούν, και σχεδιάζουν την «παγκοσμιοποίηση» αφ΄ενός και αφ΄έτέρου οι πολιτικοί μας, δηλ. οι υποτακτικοί τους, οι οποίοι αποτελούν τα εκτελεστικά τους όργανα στο ελλαδιστάν, μας οδηγούν με αργά, πλήν όμως σταθερά, βήματα, στο λεγόμενο «κοσμικό Κράτος» δηλ. στο Κράτος, όπου δεν γίνεται καμμιά αναφορά στο Θεό! » (συνέχεια…)
Η Κρήτη και η Vodafone
011/02/2011
Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν κάτι ξεκινάει με τη φράση “Τι κρύβεται πίσω από…” με κάνει ιδιαίτερα καχύποπτο. Το παραπάνω video είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η δομή του είναι χαρακτηριστική.
Ξεκινάει με τη φράση: “Η Vodafone πριν λίγες μέρες αρχικά έβγαλε μια διαφήμιση όπου προπαγανδίζει την ανεξαρτησία της Κρήτης!!!” Τα έντονα γράμματα είναι δικά μου. Είναι η λέξη κλειδί, αφού οτιδήποτε ακολουθήσει δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί προπαγάνδα. Προσέξτε τη διατύπωση. Δεν λέει “υποστηρίζει”, δεν λέει “υπονοεί”, λέει “προπαγανδίζει”. Λέξη με ένταση και βάρος, η οποία προκαταλαμβάνει, για ένα θέμα μάλιστα που μέχρι πρόσφατα το ήξεραν ελάχιστοι. Έτσι, ό,τι και να δεις παρακάτω, ξέρεις ότι είναι προϊόν προπαγάνδας. Η λέξη “αρχικά” σου δίνει μια υποψία ότι κάτι άλλαξε, το κλείσιμο όμως με τα 3 θαυμαστικά, σου κλείνει το μάτι συνωμοτικά. Σαν να σου λέει “πρόσεχε πατριώτη, πρόσεχε Έλληνα, τι πήγαν να μας κάνουν”. Τρία θαυμαστικά, λοιπόν.
Σε αυτό το σημείο μπαίνει η κατάλληλη μουσική. Κάπως επική, κάπως εμβατηριακή, με μια δόση κινδύνου. Και πέφτει η επόμενη φράση: “Το θέμα ανέδειξαν όλα τα blogs και φυσικά κανένα κανάλι”. Μαθαίνεις καταρχήν ότι έγινε θέμα. Νιώθεις και λίγο κορόιδο που δεν το πήρες χαμπάρι, αλλά ας πρόσεχες, φίλε μου. Ποιος σου είπε να μη διαβάζεις ούτε ένα blog; Είπαμε, το ανέδειξαν “όλα”. Και φυσικά κανένα κανάλι. Αυτό βέβαια δεν το ξέρεις, γιατί δεν είναι δυνατό να βλέπεις όλα τα κανάλια, αλλά δεν κάνει ωραία αντίθεση με “όλα τα blog”; Μόλις άρχισες να υποψιάζεσαι το μέγεθος του “θέματος”. Για να μην το λένε τα κανάλια, πάει να πει ότι είναι “μέσα” στο κόλπο! Η πιθανότητα να μην υπάρχει θέμα και γι’ αυτό δεν το λένε δεν θα σου περάσει καθόλου από το μυαλό. Η λέξη “φυσικά” βοηθάει σε αυτό. Άλλη μια λέξη που σου κλείνει το μάτι. Είναι κι αυτή η μουσική… (συνέχεια…)
Κίσινγκερ και θεωρίες συνωμοσίας
019/12/2010
Πριν από καιρό, το 2008, έπεσα πάνω σε μια δήλωση του Κίσινγκερ, σύμφωνα με την οποία οι Αμερικανοί θα πρέπει να καταστρέψουν τη γλώσσα και την εκπαίδευση των Ελλήνων, ώστε να διαλύσουν τις υποδομές του πολιτισμού τους και να μην τους ενοχλούν στη διεθνή σκακιέρα (!). Η δήλωση – με διάφορες παραλλαγές – έχει ως εξής:
« Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,να επικρατήσει, για να μη μας ενοχλεί στα Βαλκάνια,να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, κτλ. ». (συνέχεια…)
Αποχή από τις εκλογές
030/10/2010
by parablogos
in ΠΟΛΙΤΙΚΑ
Την άλλη Κυριακή έχουμε εκλογές. Δημοτικές εκλογές, αλλά αυτό πλέον μικρή σημασία έχει. Στη χώρα του κομματισμού και του συμψηφισμού των πάντων, οι δημοτικές εκλογές ποτέ δεν ήταν για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ακόμα κι αν ήταν στο παρελθόν, ο απαίδευτος πρωθυπουργός μας και οι τυχοδιώκτες σύμβουλοί του φρόντισαν ώστε αυτό να μην ισχύει πια.
Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής είναι για όλα. Για το αν μας αρέσει ή όχι το μνημόνιο. Για το αν μας αρέσει ή όχι ο Παπανδρέου. Για το αν θέλουμε τα μέτρα να τα παίρνει η Ν.Δ. ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Για το αν θέλουμε Δ.Ν.Τ. ή στάση πληρωμών. Για μερικά ακόμα τέτοια ψευτοδιλήμματα.
Οι εκλογές αυτές ΔΕΝ είναι για την τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν είναι για τη νέα δομή της, που περιλαμβάνει περιφέρειες και δήμους με εντελώς νέο τρόπο λειτουργίας. Δεν είναι για τον “Καλλικράτη”. Αν ρωτήσεις έστω και έναν απλό ψηφοφόρο (κι εμένα μαζί) τι προβλέπει ο “Καλλικράτης” (διάδοχος του “Καποδίστρια”, θυμίζω) πάω στοίχημα ότι δεν ξέρει.
Σε όλο αυτό το μπέρδεμα, ανακύπτει ένας κίνδυνος μέσα από την ίδια την αγανάκτηση των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός λέγεται “αποχή”. Όλο και περισσότεροι δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν, γιατί τους έχουν σιχαθεί όλους. “Όλοι είναι ψεύτες”, “όλοι τα τρώνε”, “όλοι έχουν πουλήσει την Ελλάδα στους ξένους”, όλοι έτσι, όλοι αλλιώς….
Γιατί η αποχή είναι επικίνδυνη;
Ας υποθέσουμε ότι από όλους τους ψηφοφόρους, προσέρχεται στην κάλπη μόνο το 20%. Υπερβολικό μεν, αλλά σαν υπόθεση μας κάνει. Από αυτό το 20%, το 50% ψηφίζει για έναν περιφερειάρχη, ο οποίος κερδίζει και περιχαρής δηλώνει περήφανος που το 50% του λαού τον τίμησε με την ψήφο του. Από την 1η Ιανουαρίου αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, τα οποία πλέον είναι καθήκοντα ενός “μίνι” κυβερνήτη. Παίρνει λοιπόν αποφάσεις, με τη νομιμοποίηση που του δίνει το 50%. Φυσικά ο ίδιος ο υποψήφιος δεν πρόκειται να αναφέρει ποτέ ότι το 50% του 20% είναι μόλις το 10% του συνόλου. Κι όμως, με την αποχή καταλήγουμε σε αυτό το παράδοξο: να κυβερνά η επιλογή που εκφράζει μόλις το 10% του εκλογικού σώματος. Άλλο ένα 10% εξέφρασε τη γνώμη του και είπε ότι δεν θέλει αυτόν τον υποψήφιο.
Και τι γίνεται με το 80%; Με βάση τη λειτουργία της δημοκρατίας θα πρέπει να κυβερνηθεί από έναν υποψήφιο που επελέγη από το 10%. Όσο κι αν αυτό είναι το νόμιμο, είναι προφανές ότι δεν είναι στο πνεύμα της δημοκρατίας. Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή. Απαιτεί ευθύνη. Είναι δικαίωμα, αλλά είναι και υποχρέωση, ένα ισοζύγιο το οποίο έχουμε μάθει να ξεχνάμε όποτε μας βολεύει.
Αν δεν χρησιμοποιήσεις το δικαίωμα της ψήφου σου, δηλαδή το δικαίωμα της συμμετοχής στην εκπροσώπησή σου, πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το δικαίωμά σου στη δημόσια κριτική; Όταν παραχωρείς στο 10% τη δυνατότητα να επιλέγει πρόσωπα, κυβερνήσεις, κέντρα λήψης αποφάσεων, πώς μπορείς μετά να διαμαρτυρηθείς ότι δε συμφωνείς με αυτά τα πρόσωπα ή τις αποφάσεις;
Η πιο κοινή αντίρρηση σε αυτό είναι η “δεν με εκφράζει κανείς”. Συνήθως αυτό μεταφράζεται σε “δεν μου αρέσει ο Παπανδρέου, δε με εμπνέει ο Σαμαράς, δε με πείθει η Παπαρρήγα, δε γουστάρω τον Τσίπρα και ο Καρατζαφέρης είναι ακροδεξιός”. Ή μπορεί να σημαίνει “η κατάσταση που ζω σήμερα δεν μου αρέσει και βλέπω τα ίδια πρόσωπα στην τηλεόραση εδώ και χρόνια, άρα αυτοί είναι υπεύθυνοι”. Είπαμε, είμαστε στη χώρα της γενίκευσης και του συμψηφισμού. Στη χώρα που για να ψηφίσουμε κάποιον, ρωτάμε τους γνωστούς μας αν είναι καλός, χωρίς όμως να καθορίζουμε τι σημαίνει καλός (υπονοούμε όμως ότι καλός είναι αυτός που μας κάνει τα χατίρια)
Υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία: Αυτοί που ασχολήθηκαν πολύ με την πολιτική, πίστεψαν, αγωνίστηκαν, ακολούθησαν και τελικά απογοητεύτηκαν. Αυτή είναι η δυσκολότερη κατηγορία. Γιατί όταν κάποιος πιστέψει και απογοητευτεί, δεν πιστεύει ξανά. Πώς να πείσεις τον πρώην οπαδό του Καραμανλή ότι ο επόμενος που θα καταπολεμήσει τη διαφθορά θα λέει αλήθεια; Πώς λες στον πρώην οπαδό του Σημίτη ότι ο νέος ηγέτης δεν θα ανεχθεί τα σκάνδαλα και τη ρεμούλα; Ή πώς να πεις ξανά σε αυτόν που έδωσε 10 μονάδες διαφορά στον Παπανδρέου, ότι “λεφτά υπάρχουν”;
Ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτός που περιμένει ότι κάνοντας το ίδιο ακριβώς πράγμα θα έχει διαφορετικό αποτέλεσμα πρέπει να είναι τρελός. Άρα, ψηφίζοντας τα ίδια κόμματα, τους ίδιους επαγγελματίες πολιτικούς, τους ίδιους μηχανισμούς που τους στηρίζουν, θα έχουμε τα ίδια αποτελέσματα.
Τι θα γίνει όμως αν δεν ψηφίσουμε καθόλου; Οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιοι μηχανισμοί, τα ίδια κόμματα θα επικρατήσουν και μάλιστα με μεγαλύτερα ποσοστά, όπως είπαμε παραπάνω. Η αποχή θα αποτελέσει ένα “σοκ” για τα κανάλια, θα προβληματίσει για λίγο καιρό κάποιους αναλυτές με το μέγεθός της, αλλά σαν να βλέπω ήδη τα κομματόσκυλα να τρίβουν τα χέρια τους που κατάφεραν επιτέλους να βγάλουν από τη μέση τους σκεπτόμενους, ανεξάρτητους πολίτες. Οι οποίοι αηδιασμένοι θα απέχουν, αρνούμενοι τη “δημοκρατία τους”. Στην πράξη όμως θα έχουν αρνηθεί τη δημοκρατία ΜΑΣ. Και εκόντες άκοντες θα είναι συνυπεύθυνοι για τον εκφυλισμό της σε ολιγαρχία.
Αυτοί είναι οι κίνδυνοι της αποχής.
28η Οκτωβρίου 2010
028/10/2010
“Ήμουν 25 χρονών το 1940. Το αίμα μου έβραζε. Η δύναμη έρρεε στα μπράτσα και στα πόδια μου. Είχα περάσει το καλοκαίρι μαζεύοντας το στάρι και μετά το μπαμπάκι. Είχα δουλέψει σκληρά στο μποστάνι, κουβαλώντας καρπούζια. Είχα οργώσει τα χωράφια και είχα σπείρει πριν τα πρωτοβρόχια. Είχα τρυγήσει και πατήσει τα σταφύλια, είχα γεμίσει τα βαρέλια με μούστο, περιμένοντας να μπει ο Νοέμβρης για να δοκιμάσω το γιοματάρι.
Μπορούσα να τρέχω για 10 χιλιόμετρα χωρίς να σταματήσω. Μπορούσα να σηκώσω 2 φορές το βάρος μου και να μεταφέρω το φορτίο για μισή ώρα, χωρίς να λαχανιάσω. Ξυπνούσα με την ανατολή – με το που ο κόκορας υποψιαζόταν τον ήλιο να έρχεται – και μπορούσα να δουλεύω μέχρι τη δύση, σταματώντας μόνο για λίγο ψωμί και τυρί, το μεσημέρι.
Δεν ήμουν μόνο εγώ έτσι. Ήμασταν όλοι. Μια γενιά γερή, μεγαλωμένη στη φύση, δυνατή, ανθεκτική.
Δεν καταλαβαίναμε πολλά πέρα από τα χωράφια μας και τα ζώα μας. Δεν μας ένοιαζε. Φιλίες; Ανθεκτικές όπως ο βράχος. Καβγάδες; Ορμητικοί όπως τα ποτάμια. Δε σηκώναμε μύγα στο σπαθί μας. Για περιουσία είχαμε τη γη μας και το λόγο μας. Μην μας πείραζες κάτι από τα δύο.
Δεν ήξερα τίποτα για την Ιταλία και τους Ιταλούς. Το όνομα Μουσολίνι το είχα ακούσει απέξω απέξω κανά δυο φορές, αλλά νόμιζα ότι είναι φαγητό. Πάντα ήθελα να δοκιμάσω λίγο μουσολίνι, να δω τι γεύση έχει.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, κατάλαβα ότι θα δοκίμαζα. Ξύπνησα πριν από τον κόκορα. Κάτι δε μ’ άφηνε να κοιμηθώ. Στριφογύριζα στο πάτωμα, όπου κοιμόμασταν όλοι, έχοντας ένα κακό προαίσθημα. Ό,τι είχα πλυθεί στη γούρνα όταν άκουσα τον τελάλη να φωνάζει όλο το χωριό. Μαζευτήκαμε να δούμε τι θα έλεγε.
Πόλεμος! Αυτός ο Μουσολίνι δεν ήταν φαγητό. Ήταν ο δικτάτορας των Ιταλών, που έστειλε τον άνθρωπό του στο δικό μας δικτάτορα – το Μεταξά - και του ζήτησε να παραδώσει την Ελλάδα. Ακούγαμε με κομμένη την ανάσα. Ο τελάλης έκανε λίγη ώρα σιωπή, για να χωνέψουμε τι έλεγε. Όλοι κοιταζόμασταν. Ποια ήταν η απάντηση;
ΟΧΙ! αυτό είπε ο Μεταξάς. Αυτό θα λέγαμε όλοι. ΟΧΙ!
Είπαμε: η γη μας και ο λόγος μας.
Κι αυτό σήμαινε πόλεμο. Ναι, αλλά πού; Πώς; Πότε;
Σε μια ώρα όλοι οι άντρες του χωριού – εκτός από τους γέρους και τους βαριά άρρωστους – έπρεπε να συγκεντρωθούν στην πλατεία του χωριού. Ο παπάς θα μας ευλογούσε και θα φεύγαμε. Γενική επιστράτευση!
Πήγα στο σπίτι τρέχοντας. Η μάνα μου έκλαιγε, η αδερφή μου το ίδιο. Αλλά εγώ χαιρόμουν. Πετούσα. Θα εμπόδιζα του Ιταλούς ακόμα και μόνος μου. Αρκεί να τους έβρισκα μπροστά μου. Κι αυτόν το Μουσολίνι, θα τον κατάπινα ολόκληρο.
Την άλλη μέρα ήμασταν σε μονάδα επιστράτευσης. Θυμήθηκα γρήγορα τα 3 χρόνια θητείας και την εκπαίδευση. Πήρα όπλο, παλάσκες, ξιφολόγχη. Πήρα ρούχα βαριά. Θα πηγαίναμε – λέει – στην Πίνδο. Η 8η Μεραρχία αντιστεκόταν ηρωικά και εμείς θα πηγαίναμε για ενίσχυση. Έπρεπε να είμαστε έτοιμοι για πολύ κρύο και για σκληρές μάχες. Οι Ιταλοί ήταν εξοπλισμένοι με ότι καλύτερο. Κανόνια πυροβολικού, σύγχρονα τουφέκια, αεροπλάνα που έριχναν βόμβες – δεν είχα δει ποτέ μου αεροπλάνο και δεν ήξερα τι είναι οι βόμβες – άλογα και μουλάρια.
Εμείς δεν τα είχαμε αυτά. Αλλά είχαμε τη γη μας. Και ο Μουσολίνι μας είχε νευριάσει.
Φτάσαμε στην Πίνδο. Το κρύο πολύ. Απέναντί μας είχαμε την επίλεκτη μεραρχία Τζουλιέτα. Όλοι τους σκληροί και γενναίοι, μας είπαν. Μωρ’ τι μας λες! Με τα χέρια πίσω από το κεφάλι – αιχμάλωτοι – δεν φαίνονταν και τόσο σκληροί. Οι γυναίκες που μας έφερναν τρόφιμα με τα πόδια, περπατώντας στην άκρη των γκρεμών, μέσα στο χιόνι και το ξεροβόρι – αυτές ήταν σκληρές. Οι σύντροφοι που ούρλιαζαν “αέρα” πιο δυνατά κι απ’ τον ίδιο τον αέρα – αυτοί ήταν σκληροί και γενναίοι. Κάθε ένας που έπεφτε από σφαίρα, κάθε ένας που ξυπνούσε και δεν ένιωθε πόδια και χέρια από τα κρυοπαγήματα, μόνο για ένα πράγμα λυπόταν: που δεν θα πολεμούσε κι άλλο, που δεν θα ήταν εκεί να δει τους Ιταλούς να πέφτουν στη θάλασσα.
Και εκεί τους ρίξαμε. Μέτρησα με τα πόδια την Πίνδο, τη Βόρεια Ήπειρο και έφτασα μέχρι την Αδριατική. Νικητής! Περήφανος! Έλληνας!
Ας ήμασταν λίγοι. Ας μην είχαμε όπλα – παίρναμε των Ιταλών. Ας μην είχαμε πολλά αεροπλάνα, κανόνια, εκπαίδευση. Ήμασταν δυνατοί και είχαμε θέληση. Και πολεμούσαμε για τη γη μας και την τιμή μας. Είπαμε όλοι ΟΧΙ!
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Σήμερα είναι 28 Οκτωβρίου 2010. Είμαι 95 χρονών και το αίμα μου σταμάτησε να βράζει εδώ και δεκαετίες. Είδα πολλά σ’ αυτά τα 70 χρόνια. Εμφύλιο, ανοικοδόμηση, πολιτικά πάθη, δικτατορία, δημοκρατία, ανάπτυξη, ελευθερία, ευμάρεια. Έκανα παιδιά κι αυτά δικά τους παιδιά. Μετακόμισαν σε πόλεις και δεν ξέρουν τίποτα από γεωργικές δουλειές. Ζουν σε διαμερίσματα, έχουν αυτοκίνητα, ταξιδεύουν. Η ζωή τους είναι πολύ πιο άνετη.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θυμούνται ότι είναι ελεύθεροι επειδή εμείς πολεμήσαμε το ‘40. Επειδή είπαμε “ΟΧΙ”. Δόξα τω Θεό, έχω καλά παιδιά και εγγόνια. Κάθε 28η Οκτωβρίου μου λένε ευχαριστώ για την ελευθερία που έχουν.
Αλλά εγώ δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι: Είναι στ’ αλήθεια ελεύθεροι; Είναι τόσο δυνατοί; Κι αν χρειαστεί, θα πουν κι αυτοί “ΟΧΙ” για τη γη και την τιμή τους;