Όταν διαβάζεις πολύ, πολλά και για πολύ καιρό, αποκτάς μια συνήθεια. Λίγο ως πολύ κατασταλάζεις στο στυλ και στο είδος γραφής που σου αρέσει, σε είδη, συγγραφείς, εκδότες, ρεύματα που ξέρεις ότι θα σου χαρίσουν κάποιες ευχάριστες ώρες. Αυτό έχει ένα καλό, το ίδιο καλό που έχει κάθε είδος συντηρητισμού: νιώθεις ασφαλής. Από την άλλη, έχει και ένα κακό, το ίδιο που επίσης έχει κάθε είδος συντηρητισμού: μπορεί να χάσεις μερικά διαμάντια.

Τι νόημα έχουν τα παραπάνω; Ας πούμε ότι το παραπάνω μάθημα το έλαβα διαβάζοντας “Το καλοκαίρι του Ευκλείδη” της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου.Φοβάμαι ότι μπορεί στο βιβλιοπωλείο να το προσπερνούσα εύκολα. Δεν είναι μεγάλο κι εγώ τρελαίνομαι για βιβλία που έχουν 600+ σελίδες. Ξέρετε, σαν αυτά τα αμερικάνικα που ο συγγραφέας πληρώνεται με τη λέξη και περιγράφει μια απλή σκηνή ως εξής: “Σηκώθηκε αργά, νωχελικά από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στο ντους. Άνοιξε πρώτα το ζεστό και μετά το κρύο, αφήνοντας το νερό να πέσει με δύναμη. Ύστερα έβαλε αφρόλουτρο στο σφουγγάρι και το πέρασε πάνω από το αγουροξυπνημένο δέρμα της, ενώ σκεφτόταν τις δουλειές της ημέρας”. Παρλαπίπες δηλαδή, που μπορεί να περιγράφουν μια δυναμική πράκτορα του FBI που είναι σε αποστολή. Έτσι φτάνεις τις 600 σελίδες και οι εκδότες κάνουν πάρτι. Όχι όμως κι οι αναγνώστες. (συνέχεια…)