ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Την άλλη Κυριακή έχουμε εκλογές. Δημοτικές εκλογές, αλλά αυτό πλέον μικρή σημασία έχει. Στη χώρα του κομματισμού και του συμψηφισμού των πάντων, οι δημοτικές εκλογές ποτέ δεν ήταν για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ακόμα κι αν ήταν στο παρελθόν, ο απαίδευτος πρωθυπουργός μας και οι τυχοδιώκτες σύμβουλοί του φρόντισαν ώστε αυτό να μην ισχύει πια.

Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής είναι για όλα. Για το αν μας αρέσει ή όχι το μνημόνιο. Για το αν μας αρέσει ή όχι ο Παπανδρέου. Για το αν θέλουμε τα μέτρα να τα παίρνει η Ν.Δ. ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Για το αν θέλουμε Δ.Ν.Τ. ή στάση πληρωμών. Για μερικά ακόμα τέτοια ψευτοδιλήμματα.

Οι εκλογές αυτές ΔΕΝ είναι για την τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν είναι για τη νέα δομή της, που περιλαμβάνει περιφέρειες και δήμους με εντελώς νέο τρόπο λειτουργίας. Δεν είναι για τον “Καλλικράτη”. Αν ρωτήσεις έστω και έναν απλό ψηφοφόρο (κι εμένα μαζί) τι προβλέπει ο “Καλλικράτης” (διάδοχος του “Καποδίστρια”, θυμίζω) πάω στοίχημα ότι δεν ξέρει.

Σε όλο αυτό το μπέρδεμα, ανακύπτει ένας κίνδυνος μέσα από την ίδια την αγανάκτηση των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός λέγεται “αποχή”. Όλο και περισσότεροι δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν, γιατί τους έχουν σιχαθεί όλους. “Όλοι είναι ψεύτες”, “όλοι τα τρώνε”, “όλοι έχουν πουλήσει την Ελλάδα στους ξένους”, όλοι έτσι, όλοι αλλιώς….

Γιατί η αποχή είναι επικίνδυνη;

Ας υποθέσουμε ότι από όλους τους ψηφοφόρους, προσέρχεται στην κάλπη μόνο το 20%. Υπερβολικό μεν, αλλά σαν υπόθεση μας κάνει. Από αυτό το 20%, το 50% ψηφίζει για έναν περιφερειάρχη, ο οποίος κερδίζει και περιχαρής δηλώνει περήφανος που το 50% του λαού τον τίμησε με την ψήφο του. Από την 1η Ιανουαρίου αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, τα οποία πλέον είναι καθήκοντα ενός “μίνι” κυβερνήτη. Παίρνει λοιπόν αποφάσεις, με τη νομιμοποίηση που του δίνει το 50%. Φυσικά ο ίδιος ο υποψήφιος δεν πρόκειται να αναφέρει ποτέ ότι το 50% του 20% είναι μόλις το 10% του συνόλου. Κι όμως, με την αποχή καταλήγουμε σε αυτό το παράδοξο: να κυβερνά η επιλογή που εκφράζει μόλις το 10% του εκλογικού σώματος. Άλλο ένα 10% εξέφρασε τη γνώμη του και είπε ότι δεν θέλει αυτόν τον υποψήφιο.

Και τι γίνεται με το 80%; Με βάση τη λειτουργία της δημοκρατίας θα πρέπει να κυβερνηθεί από έναν υποψήφιο που επελέγη από το 10%. Όσο κι αν αυτό είναι το νόμιμο, είναι προφανές ότι δεν είναι στο πνεύμα της δημοκρατίας. Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή. Απαιτεί ευθύνη. Είναι δικαίωμα, αλλά είναι και υποχρέωση, ένα ισοζύγιο το οποίο έχουμε μάθει να ξεχνάμε όποτε μας βολεύει.

Αν δεν χρησιμοποιήσεις το δικαίωμα της ψήφου σου, δηλαδή το δικαίωμα της συμμετοχής στην εκπροσώπησή σου, πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το δικαίωμά σου στη δημόσια κριτική; Όταν παραχωρείς στο 10% τη δυνατότητα να επιλέγει πρόσωπα, κυβερνήσεις, κέντρα λήψης αποφάσεων, πώς μπορείς μετά να διαμαρτυρηθείς ότι δε συμφωνείς με αυτά τα πρόσωπα ή τις αποφάσεις;

Η πιο κοινή αντίρρηση σε αυτό είναι η “δεν με εκφράζει κανείς”. Συνήθως αυτό μεταφράζεται σε “δεν μου αρέσει ο Παπανδρέου, δε με εμπνέει ο Σαμαράς, δε με πείθει η Παπαρρήγα, δε γουστάρω τον Τσίπρα και ο Καρατζαφέρης είναι ακροδεξιός”. Ή μπορεί να σημαίνει “η κατάσταση που ζω σήμερα δεν μου αρέσει και βλέπω τα ίδια πρόσωπα στην τηλεόραση εδώ και χρόνια, άρα αυτοί είναι  υπεύθυνοι”. Είπαμε, είμαστε στη χώρα της γενίκευσης και του συμψηφισμού. Στη χώρα που για να ψηφίσουμε κάποιον, ρωτάμε τους γνωστούς μας αν είναι καλός, χωρίς όμως να καθορίζουμε τι σημαίνει καλός (υπονοούμε όμως ότι καλός είναι αυτός που μας κάνει τα χατίρια)

Υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία: Αυτοί που ασχολήθηκαν πολύ με την πολιτική, πίστεψαν, αγωνίστηκαν, ακολούθησαν και τελικά απογοητεύτηκαν. Αυτή είναι η δυσκολότερη κατηγορία. Γιατί όταν κάποιος πιστέψει και απογοητευτεί, δεν πιστεύει ξανά. Πώς να πείσεις τον πρώην οπαδό του Καραμανλή ότι ο επόμενος που θα καταπολεμήσει τη διαφθορά θα λέει αλήθεια; Πώς λες στον πρώην οπαδό του Σημίτη ότι ο νέος ηγέτης δεν θα ανεχθεί τα σκάνδαλα και τη ρεμούλα; Ή πώς να πεις ξανά σε αυτόν που έδωσε 10 μονάδες διαφορά στον Παπανδρέου, ότι “λεφτά υπάρχουν”;

Ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτός που περιμένει ότι κάνοντας το ίδιο ακριβώς πράγμα θα έχει διαφορετικό αποτέλεσμα πρέπει να είναι τρελός. Άρα, ψηφίζοντας τα ίδια κόμματα, τους ίδιους επαγγελματίες πολιτικούς, τους ίδιους μηχανισμούς που τους στηρίζουν, θα έχουμε τα ίδια αποτελέσματα.

Τι θα γίνει όμως αν δεν ψηφίσουμε καθόλου; Οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιοι μηχανισμοί, τα ίδια κόμματα θα επικρατήσουν και μάλιστα με μεγαλύτερα ποσοστά, όπως είπαμε παραπάνω. Η αποχή θα αποτελέσει ένα “σοκ” για τα κανάλια, θα προβληματίσει για λίγο καιρό κάποιους αναλυτές με το μέγεθός της, αλλά σαν να βλέπω ήδη τα κομματόσκυλα να τρίβουν τα χέρια τους που κατάφεραν επιτέλους να βγάλουν από τη μέση τους σκεπτόμενους, ανεξάρτητους πολίτες. Οι οποίοι αηδιασμένοι θα απέχουν, αρνούμενοι τη “δημοκρατία τους”. Στην πράξη όμως θα έχουν αρνηθεί τη δημοκρατία ΜΑΣ. Και εκόντες άκοντες θα είναι συνυπεύθυνοι για τον εκφυλισμό της σε ολιγαρχία.

Αυτοί είναι οι κίνδυνοι της αποχής.