ΑΘΛΗΤΙΚΑ

«Δεν ήρθαμε εδώ σαν παλαίμαχοι, αλλά σαν οπαδοί. [...] Δίνετε το αίμα σας για τον Παναθηναϊκό, όμως Παναθηναϊκός δεν είναι μόνο ψυχές, όπως αυτή του παιδιού μας που χάθηκε στην Λαυρίου». Η παραπάνω απίστευτη δήλωση προέρχεται από τον Ζαχαρία Πιτυχούτη, παλαίμαχο παίκτη του Παναθηναϊκού της δεκαετίας του ’60, 67 ετών σήμερα. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Πιτυχούτη – του οποίου το όνομα είχα να ακούσω από τότε που βγήκε ένα βιβλίο με την ιστορία του Παναθηναϊκού, πριν από 20τόσα χρόνια – Παναθηναϊκή ψυχή ήταν αυτή του παιδιού ΜΑΣ, που χάθηκε στη Λαυρίου. Του παιδιού ΜΑΣ, που μαζί με άλλα εξίσου αγνά και παρθένα παιδιά ΜΑΣ, έδωσαν πέρυσι τέτοια εποχή ραντεβού στη λεωφόρο Λαυρίου για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν με τα παιδιά ΤΟΥΣ (των Ολυμπιακών). Του παιδιού ΜΑΣ, που «χάθηκε» από ατυχία (όπως λέμε περνάω κάτω από μπαλκόνι και μου πέφτει μια γλάστρα), που πέθανε αγωνιζόμενο για την παναθηναϊκή ιδέα! Του παιδιού ΜΑΣ, που αν δεν ήταν «άτυχο» θα είχε φάει ως άλλος τουρκοφάγος τα λαρύγγια μερικών εχθρών, οπότε σήμερα ο Ολυμπιακός θα θρηνούσε για τους δικούς του «άτυχους» και όχι εμείς. Αυτό το παιδί ΜΑΣ λοιπόν, ο πρόεδρος ενός συνδέσμου – εκτροφείου βίας, παραλογισμού και αδιεξόδων – αυτό το παιδί ΜΑΣ που έδωσε ραντεβού θανάτου και αντί να σκοτώσει σκοτώθηκε, αυτό το παιδί ΜΑΣ στην κηδεία του οποίου παραβρέθηκαν οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι (για να τιμήσουν ίσως τον ηρωικό θάνατο, στο πεδίο της μάχης των ηλιθίων), αυτό το παιδί ΜΑΣ αντιπροσωπεύει την παναθηναϊκή ψυχή; Αυτό το παιδί ΜΑΣ, του οποίου η δολοφονία υπήρξε το άλλοθι για μια άλλη δολοφονία αντεκδίκησης μετά το 4-0 του κυπέλλου από τον Ολυμπιακό, είναι η μέση παναθηναϊκή ψυχή, που συμμετέχει στο συλλαλητήριο; Ε, λοιπόν κύριε Πιτυχούτη, κύριε Βγενόπουλε και λοιποί της ΠΕΚ, δεν είναι Αν θέλετε να κάνετε συλλαλητήρια για να πουλήσει κάποιος την περιουσία του, επειδή δε σας αρέσει ο τρόπος που «τρέχει» το μαγαζί του, δε χρειάζεται να μας λέτε και βλακείες. Αν στον κ. Βγενόπουλο λείπει ένα μαγαζί γωνία, όπως ο Παναθηναϊκός, για να γίνει ένας νέος Κόκκαλης, κανένα πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να μας το πει – φαίνεται. Μη μας πουλάτε όμως παναθηναϊκοφροσύνη, φέρνοντας σαν παράδειγμα τα χουλιγκάνια της Λαυρίου. Μη μας λέτε για παναθηναϊκές ψυχές και ηρωικές αρλούμπες του τύπου «δίνετε το αίμα σας». Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος για να δώσει το αίμα του για μια ποδοσφαιρική ομάδα; Τόσο, ώστε να τρώει το κουτόχορτο της παναθηναϊκής «ιδέας». Τι, αλήθεια, εκφράζει αυτή η ιδέα; Θα μας το έλεγε ο Γιώργος Καλαφάτης, που «θα ‘πρεπε να ήταν εκεί»;

Υποσημείωση: ο parablogos υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό όταν παίζει με οποιοδήποτε αντίπαλο, ψιλοχαίρεται όταν χάνει ο Ολυμπιακός, διασκεδάζει την καζούρα και την πλακίτσα με φίλους κάθε χρώματος, αλλά έχει και σοβαρότερα πράγματα στη ζωή του από το οπαδιλίκι.